Przejdź do treści Skocz do menu Dodatkowe informacje

 

Logo - Kapitał ludzki, Narodowa Strategia SpójnościLogo - Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Starogardzie GdańskimLogo - Unia Europejska, Europejski Fundusz Społeczny

Człowiek - najlepsza inwestycja

Witamy na stronach Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Starogardzie Gdańskim

MIĘDZYNARODOWY TYDZIEŃ WIEDZY O OSOBACH GŁUCHONIEWIDOMYCH 26 czerwca – 2 lipca 2017

środa, 28 czerwca 2017 11:26

 

 

MIĘDZYNARODOWY TYDZIEŃ WIEDZY

O OSOBACH GŁUCHONIEWIDOMYCH

26 czerwca –  2 lipca 2017

Okazją do świętowania jest 137 rocznica urodzin Helen Keller (1880-1968) – doskonale znanej na całym świecie głuchoniewidomej pisarki i działaczki społecznej, która stała się rzecznikiem praw osób głuchoniewidomych. Jej wybitna osobowość i determinacja sprawiły, że ostatecznie zaczęto dostrzegać  możliwości i potrzeby tej najmniej licznej i wyjątkowej grupy osób z niepełnosprawnością.

 

Obchodzimy po raz piąty Międzynarodowy Tydzień Wiedzy o Osobach Głuchoniewidomych. Niech będzie to czas na lepsze poznanie zagadnień związanych ze specyfiką jednoczesnego uszkodzenia wzroku i słuchu, ale też czas na poznanie osób, dla których to nieodłączny element życia – ich problemów, pasji, marzeń, doświadczeń w radzeniu sobie z codziennością. Przyjmuje się szacunkowo, że w Polsce żyje co najmniej siedem tysięcy takich osób.

GŁUCHONIEWIDOMY? KTO TO TAKI? Z CZYM MOŻNA GO SKOJARZYĆ? JAK SCHARAKTERYZOWAĆ?

Gdy pada hasło „niewidomy”, statystyczny przechodzień kojarzy go z białą laską, psem przewodnikiem, pismem brajla. Gdy powiemy „głuchy” - od razu pojawia nam się obraz osoby porozumiewającej się  językiem migowym.

 

A kim jest właściwie „osoba głuchoniewidoma”? To pojęcie często nadal pozostaje zagadką.

 

Sylwia, lat 38. Nie widzi nic od urodzenia, nie słyszy na prawe ucho. Jest psychologiem. Wolny czas spędza na buszowaniu po sklepach, czasem skoczy z koleżanką na aerobik, ale nieregularnie, bo napięty plan zajęć na to nie pozwala. Ma pełnosprawnego męża i dwie zdrowe córki.

Marek, lat 55. Mieszka na wsi, z siostrą. Jest niewidomy. Wszczepiony implant ślimakowy pozwala mu słyszeć mowę, jednak tylko w sprzyjających warunkach - musi być cicho, żadnych samochodów, trzaskających drzwi, chodzących ludzi, najlepiej rozmowa jeden na jeden. Komunikacja przez telefon nie jest możliwa - Marek rozumie tylko pojedyncze słowa, z których nie da się poskładać sensu wypowiedzi. Mężczyzna nie porusza się samodzielnie poza domem. W robieniu zakupów, załatwianiu urzędowych spraw pomaga mu specjalnie przeszkolony tłumacz-przewodnik. Pasją Marka są książki, a konkretnie ich pisanie.

Adaś, lat 8. Widzi bardzo słabo. Słuch stracił, gdy miał 16 miesięcy, trudno określić dlaczego. Rodzice długo nie wiedzieli jak mu pomóc. Teraz poznaje język migowy i chodzi na zajęcia do logopedy, gdzie uczy się mówić. Rok temu poszedł do szkoły ogólnodostępnej, takiej dla wszystkich i całkiem dobrze sobie radzi. Wie, że musi się przykładać do nauki, żeby nie zostać w tyle, za kolegami. Na szczęście mama mu bardzo pomaga. Kiedyś, jak zaczął tracić słuch, zrezygnowała nawet dla niego z pracy, by móc się nim opiekować. Adaś lubi grać w piłkę nożną i marzy o nowym komputerze. Stary spowalnia gry i trzeba się nim dzielić z bratem.

Ilu głuchoniewidomych tyle historii. Są tacy, którzy nie widzą i nie słyszą od urodzenia. Tacy, którzy urodzili się "tylko" głusi lub niewidomi, a później utracili drugi zmysł. Jedni nie widzą nic, ale jeszcze trochę słyszą, drudzy zachowali resztki wzroku, ale nie słyszą. Różne przyczyny niepełnosprawności. Różne sytuacje życiowe. Niektórzy są aktywni zawodowo i społecznie, wychowują dzieci, realizują swoje pasje. Są samodzielni i niezależni materialnie. Inni żyją przy rodzinach lub w domach pomocy, nie wychodzą sami poza teren podwórka, potrzebują wsparcia przy załatwianiu codziennych spraw.

Łączy ich jedno - na co dzień muszą radzić sobie z konsekwencjami jednoczesnego uszkodzenia wzroku i słuchu. Życie głuchoniewidomego różni się od życia osoby "tylko" niewidomej lub "tylko" głuchej. Przede wszystkim ograniczeń jest więcej i mniejsze możliwości kompensowania braków. Niewidomy w wielu sytuacjach może zastąpić brak wzroku słuchem. Za to głuchy, pozbawiony bodźców słuchowych, może bazować na tym, co widzi. Głuchoniewidomy, u którego uszkodzone są oba zmysły, nie ma takich możliwości - musi nauczyć się funkcjonować z tym, co mu pozostało.

Komunikowanie się, samodzielne poruszanie i dostęp do informacji to sfery, w których skutki jednoczesnego uszkodzenia wzroku i słuchu są najbardziej odczuwalne.

JAK SIĘ POROZUMIEĆ?

Wiele jest sposobów komunikowania się w środowisku osób głuchoniewidomych. Wiele jest też czynników, które na to wpływają. Wiele jest osób, które w różnych okolicznościach korzystają z różnych metod.

  • Dla osób, które nie słyszą od urodzenia lub wczesnego dzieciństwa najczęściej podstawową formą komunikowania się jest język migowy wraz z alfabetem palcowym. Mogą go odczytywać wzrokowo – jeśli mają wystarczające możliwości wzrokowe - bądź dotykowo – jeśli są one niewystarczające.

 

  • Niewidomi i słabowidzący z umiarkowanym niedosłuchem na ogół porozumiewają się mową ustną, najczęściej z wykorzystaniem sprzętu wzmacniającego odbiór dźwięków. W sytuacji, gdy nie są już w stanie rozumieć mowy za pomocą słuchu, można na przykład pisać na ich dłoni litery alfabetu łacińskiego lub korzystać z pisma brajla.

 

  • Metodę uniwersalną dla wszystkich osób głuchoniewidomych, które potrafią zapisać wyrazy jest LORM - alfabet dotykowy opracowany przez Austriaka Hieronima Lorma w połowie XIX w. Polega na kreśleniu linii lub stawianiu punktów na dłoni rozmówcy, które odpowiadają poszczególnym literom alfabetu.

A TO CIEKAWE: TŁUMACZ-PRZEWODNIK

To w jaki sposób głuchoniewidomy będzie przemieszczał się poza domem również zależy od wielu czynników. Na ogół współwystępujące poważne uszkodzenie wzroku i słuchu ogranicza możliwość bezpiecznego poruszania się w przestrzeni.

W szczególnie trudnej sytuacji znajdują się osoby całkowicie pozbawione wzroku i słuchu. Przy załatwianiu codziennych spraw osoby te chętnie korzystają ze wsparcia tłumaczy-przewodników. Tak nazywamy specjalnie przeszkolonych fachowców, którzy poznali różne metody komunikacji oraz techniki bezpiecznego poruszania się z osobą głuchoniewidoma. Rolą tłumacza-przewodnika jest bycie niejako „oczami i uszami” osoby głuchoniewidomej.

Osoby z jednoczesnym uszkodzeniem wzroku i słuchu mogą skorzystać z tego typu usług bezpłatnie, wystarczy, że skontaktują się z biurem TPG.

TPG - TOWARZYSTWO POMOCY GŁUCHONIEWIDOMYM

TPG to organizacja pożytku publicznego. Działa na terenie całej Polski poprzez jednostki wojewódzkie i jako jedyna w kraju zajmuje się wspieraniem osób z jednoczesnym uszkodzeniem wzroku i słuchu. W październiku 2016 roku obchodziliśmy 25. rocznicę działalności.

Dzięki Towarzystwu głuchoniewidomi przestają stopniowo być anonimowi. Zaczynają wierzyć, że i tę niepełnosprawność da się oswoić. Wychodzą z domów, jeżdżą na wycieczki, podejmują naukę, znajdują pracę. Organizacja stara się wychodzić naprzeciw indywidualnym potrzebom, uwzględniając odmienną sytuację zdrowotną i życiową każdej z trafiających do niej osób. Warsztaty komputerowe, plenery rzeźbiarskie, spotkania klubowe to tylko niektóre z form aktywności proponowanych głuchoniewidomym w najbliższym czasie.

SAM JESTEŚ OSOBĄ GŁUCHONIEWIDOMĄ?

ZNASZ KOGOŚ, KTO POTRZEBUJE NASZEJ POMOCY?

ZAPRASZAMY DO KONTAKTU!

Towarzystwem Pomocy Głuchoniewidomym: http://tpg.org.pl/regiony/jednostki/

Daktylografia https://youtu.be/Flz4QwIvpfI

Alfabet Lorma : https://youtu.be/YRmRL5gCGCg

 

ALFABET LORMA

 

Kampania informacyjna - "Bezpieczny i aktywny senior"

środa, 15 lutego 2017 16:36

MINISTERSTWO RODZINY, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ ROZPOCZĘŁO KAMPANIĘ INFORMACYJNA PT: „BEZPIECZNY I AKTYWNY SENIOR”

Cel główny kampanii – pobudzenie świadomości społecznej na temat kwestii związanych z bezpieczeństwem oraz aktywnością osób starszych.

Więcej informacji znajduje się na stronie głównej MRPiPS

https://www.mpips.gov.pl/bezpieczny-i-aktywny-senior/

   

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie wyróżnione za działalność na rzecz rodzinnej pieczy zastępczej.

wtorek, 28 czerwca 2016 10:53

Z przyjemnością informujemy, że Powiat starogardzki oraz Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Starogardzie Gdańskim, podczas IV Kongresu Rodzicielstwa Zastępczego w Warszawie zostali wyróżnieni za działalność na rzecz rodzinnej pieczy zastępczej. Wyróżnienie przyznane przez ogólnopolską Koalicję na rzecz Rodzinnej Opieki Zastępczej, w obecności Rzecznika Praw Dziecka p. Marka Michalaka, odebrała Dyrektor Tatiana Neumann.

Kapituła konkursu przy wyborze wyróżnionych powiatów współpracowała ze Związkiem Powiatów Polskich i Ogólnopolskim Stowarzyszeniem Powiatowych i Miejskich Ośrodków Pomocy Rodzinie „CENTRUM”. Patronat honorowy nad uroczystością objęli Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej p. Elżbieta Rafalska, Minister Sprawiedliwości p. Zbigniew Ziobro oraz Rzecznik Praw Dziecka p. Marek Michalak. Kryteria, które umożliwiły wybór nagrodzonych obejmowały analizę danych Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, rekomendacje organizacji pozarządowych i rodzin zastępczych. Podczas kongresu poruszono tematy m. in. odejścia od instytucjonalnych form opieki, budowania przywiązania i roli psychicznego wspierania dzieci w pieczy zastępczej, przedstawiono proces umieszczania dzieci w pieczy zastępczej z perspektywy sędziego.

Otrzymane wyróżnienie jest tym cenniejsze ponieważ przyznane zostało przez specjalistów działających na rzecz dzieci. Koalicja na rzecz Rodzinnej Opieki Zastępczej to grupa praktyków z całej Polski, których misją jest realizowanie prawa dziecka do wychowania w rodzinie. Dzieci, które z różnych przyczyn nie mogą wychowywać się w rodzinie biologicznej, dzięki opiece rodzin zastępczych, rodzinnych domów dziecka i placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego, mają większą szansę na wszechstronny rozwój, prawidłowy wzorzec rodziny i perspektywę godnego, szczęśliwego życia. Udział w kongresie był także okazją do rozmowy z rodzinami zastępczymi z całego kraju, specjalistami w zakresie pracy z dzieckiem i rodziną oraz przedstawicielami samorządów.

Wyróżnienie cieszy tym bardziej, że jest to już druga w ostatnim czasie nagroda za działalność na rzecz rozwoju pieczy zastępczej dla Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Starogardzie Gdańskim.

 

 

   

„500+ W PIECZY ZASTĘPCZEJ”

poniedziałek, 04 kwietnia 2016 10:11

W związku z wejściem w życie 1 kwietnia 2016r. ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ( Dz. U. poz. 195) wprowadzającej zmiany w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej ( Dz. U z 2015r. poz. 332, ze zm.) na każde dziecko w wieku do ukończenia 18 roku życia, umieszczone w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka oraz placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego, przysługuje dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego określonego w przepisach o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, przy czym ustawodawca rozróżnia dodatek wychowawczy ( art. 80 ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej ) i dodatek do zryczałtowanej kwoty ( art. 115 ust. 2a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej).

Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka do świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej, na każde umieszczone dziecko przysługiwać będzie dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego określonego w przepisach o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zwany „dodatkiem wychowawczym”. Dodatek ten przysługiwać będzie na każde dziecko umieszczone w rodzinie zastępczej czy też rodzinnym domu dziecka, bez względu na kryterium dochodowe. Jest on udzielany na wniosek odpowiednio rodziny zastępczej lub prowadzącego rodzinny dom dziecka.

W przypadku placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego, dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego określonego w przepisach o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, na każde dziecko umieszczone w tej placówce, przysługiwać będzie do zryczałtowanej kwoty środków finansowych na utrzymanie dziecka w tej placówce. Stroną postępowania administracyjnego w tej sytuacji będzie placówka opiekuńczo-wychowawcza typu rodzinnego reprezentowana przez dyrektora placówki i to on będzie składać wniosek o przyznanie dodatku.

Wnioski, o których mowa wyżej należy składać w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w Starogardzie Gdańskim ul. Paderewskiego 11 – druk w załączeniu.

Przyznanie oraz odmowa przyznania dodatku następuje w drodze decyzji, a dodatek przyznaje się na każde dziecko w wieku do ukończenia 18 roku życia, od dnia faktycznego umieszczenia go odpowiednio w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ( tj. do 1 lipca 2016r.), prawo do dodatku, na podstawie tego wniosku, ustala się począwszy od 1 kwietnia 2016r. Oznacza to, że jeżeli rodzina zastępcza złoży wniosek np. 15 czerwca, dostanie wyrównanie od kwietnia. Natomiast w przypadku złożenia wniosku dopiero 7 lica br., dodatek będzie przysługiwał tylko od lipca.

Dodatek wychowawczy i dodatek do zryczałtowanej kwoty, o którym mowa wyżej, jest finansowany w formie dotacji celowej z budżetu państwa.

Rodziny zastępcze, osoby prowadzące rodzinne domy dziecka i dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego zobowiązani będą przeznaczać przyznane dodatki tylko na potrzeby związane z opieką i wychowaniem dzieci, nad którymi sprawują pieczę zastępczą

 

Do pobrania:

W N I O S E K  o przyznanie dodatku wychowawczego na dziecko / dzieci umieszczone w rodzinie zastępczej / rodzinnym domu dziecka / placówce opiekuńczo – wychowawczej typu rodzinnego - plik pdf 265kB

   

Komunikat z dnia 01.03.2016

wtorek, 01 marca 2016 12:55

POWIATOWE CENTRUM POMOCY RODZINIE W STAROGARDZIE GDAŃSKIM INFORMUJE, ŻE WNIOSKI W RAMACH PROGRAMU „AKTYWNY SAMORZĄD” MODUŁ II BĘDĄ PRZYJMOWANE DO 15 KWIETNIA 2016 R.

 

Do pobrania:

Pismo Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 26.02.2016